Historia kobylepolskiego majątku sięga czasów zaborów, a 1300-hektarowa posiadłość była jedną z największych w Wielkopolsce. Hrabia Stanisław Mycielski, właściciel Kobylepola na początku XIX wieku, był nie tylko zamożnym arystokratą, ale również miłośnikiem kultury francuskiej. Jego związki z Napoleonem, czy chrzciny córki,
w których - jak głosi legenda - cesarz wziął udział, wpisują się w niezwykły kontekst tamtych czasów.

1/6

Niestety tragedie powstania listopadowego nie ominęły rodziny Mycielskich. W walkach zginęło dwóch synów hrabiego Mycielskiego, trzeci – Michał, zapadł na chorobę płuc. Najmłodszy, Józef - za męstwo odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari - podjął się dziedziczenia majątku. Jego marzeniem było stworzenie – na miejsce starego dworu, który kazał rozebrać - eleganckiego pałacu w stylu włoskim, w którym uwagę zwracały zwłaszcza jadalnia i sień malowane w stylu pompejańskim. To tutaj, przy pałacu, po raz pierwszy w Wielkopolsce pojawiła się Kwiaciarnia, czyli ogród zimowy.

2/6

Józef Mycielski dbał również o rozwój gospodarczy rodzinnego majątku. Otworzył tutaj mleczarnię, hodował setki krów, owiec i koni. Postawił na bardzo nowoczesne, jak na tamte czasy, metody gospodarowania. Podczas jednej z podróży po Czechach, zwrócił uwagę na pilzneńskie piwo i zapragnął posiadać swój własny browar. Budowa rozpoczęła się w latach 60., a pierwsze piwo wyprodukowano w 1872 roku. Był to pierwszy w Wielkim Księstwie Poznańskim obiekt tego typu. Miejscowy złoty trunek szybko stał się znany nie tylko w Polsce, lecz także za granicą – eksportowany był m.in. do Niemiec i Włoch. Do popularności kobylepolskiego piwa zapewne przyczyniła się także jego niezwykła promocja – początkowo bowiem piwo to rozdawano za darmo - ale także znakomitej jakości woda. Co ciekawe – Mycielski do pracy w swym ogromnym browarze zatrudniał jedynie 11 pracowników! Było to możliwe dzięki automatyzacji, na którą hrabia postawił.

3/6

Browar był innowacyjny – pierwszy w Polsce z żelaznymi kadziami i kotłem warzelnym. Produkował dwa rodzaje piwa: lżejsze - Kobylepolskie i mocniejsze - Bock. Butelki ze złocistym trunkiem przechowywane były w piwnicach browaru dodatkowo schładzanych lodem pochodzącym z okolicznych stawów. Przedsiębiorczy hrabia nie poprzestał na produkcji piwa. W jego browarze produkowano także oranżady, lemoniady, sprzedawano wody. Około 1850 roku Mycielski założył w Kobylepolu wzorowe gospodarstwo mleczne. Po I wojnie światowej przeszło ono dodatkową modernizację. Los był jednak okrutny dla Józefa Mycielskiego, którego dzieci zmarły w młodości. To spowodowało, że przedsiębiorca zapisał swój majątek potomkowi jednego z braci, który zginął w powstaniu listopadowym. Ten z kolei został polskim posłem w Berlinie, więc odziedziczony majątek wydzierżawił. Przejął go niemiecki przedsiębiorca August Gerstenkorn, od którego – w okresie międzywojennym – odkupiła go polska firma Browar Kobylepole.

4/6

Historia kobylepolskiego majątku sięga czasów zaborów, a 1300-hektarowa posiadłość była jedną z największych w Wielkopolsce. Hrabia Stanisław Mycielski, właściciel Kobylepola na początku XIX wieku, był nie tylko zamożnym arystokratą, ale również miłośnikiem kultury francuskiej. Jego związki z Napoleonem, czy chrzciny córki,
w których - jak głosi legenda - cesarz wziął udział, wpisują się w niezwykły kontekst tamtych czasów.

5/6

Ostatnie piwo opuściło browar w listopadzie 1976 roku, kończąc jeden z najbardziej fascynujących rozdziałów w historii lokalnej przedsiębiorczości.

Historia Browaru Mycielskich to nie tylko przeszłość. To potencjał dla przyszłości, w której duma z lokalnych korzeni splata się z troską o środowisko i szacunkiem dla historii. Rola dewelopera będzie kluczowa w kształtowaniu kolejnych rozdziałów tego obiektu: projekt rewitalizacji, który zostanie przeprowadzony przez NICKEL Development ma szansę nie tylko przywrócić dawny blask temu unikatowemu w skali kraju zabytkowi, ale również uczynić go centrum, w którym historia, kultura, sztuka i ekologia łączą się w harmonijną całość. Oby ta historia rozkwitła na nowo, inspirując kolejne pokolenia do dumy z tego, co lokalne i jednocześnie uniwersalne.

6/6